birdshot – the movie

hindi ako mahilig manood ng pelikulang pilipino — napakadalang, kung makapanood man, na manood (lalo na) sa loob ng sinehan.  at lalong hindi rin naman ako isang kritiko o manunulat ng movie review.  subali’t itong ‘birdshot’ ay naiiba, sapagkat kakaibang dahilan ang nag-udyok sa kin na panoorin ito.

birdshot jacket

gumanap kasi dito ang nakatatandang kapatid ng isa kong high school classmate, si jerry aquino.  kapatid nya si ku aquino na gumanap bilang si diego, tatay ng dalagitang si maya, kung kaninong katauhan umikot ang plot (o paggulong) ng storya.  mahusay ang pagganap ni ku aquino at kapani-paniwala ang character ni diego na ginampanan nya sa pelikula.

eh, akalain ko bang napakahaba ng pila sa bilihan ng ticket — palibhasa last day na ng Pista ng Pelikulang Pilipino (PPP)!

21037884_10154997277164506_889855581_o

pumila ako ng 6.45pm, nakabili ako ng ticket 7.15pm na — eh 7.15pm ang palabas.

21035313_10154997283889506_423312900_o

dali-dali kaming pumasok ni jane (misis ko) sa sinehan.  ayown, 7.30pm na, trailer pa rin ang pinapakita!

simula pa lang, tila inuudyok na ng pelikula na mag-isip ka.  pero ang totoo nyan, bago pa kami manood, sinabi na ng isa pang high school classmate namin tungkol sa pelikula na, “viewers’ thinking juices primed overtime.”  kaya napangunahan na kami na kailangan ng isip-isip.

di nako magco-comment sa cinematography… mahusay!  pakiramdam mo hinatid ka nito sa panahon — 70’s? — kung kailan nangyari ang sina-pelikula; at sa bawat eksena rin.  pati musical score… sakto lang.  di inabuso ang tainga mo ng mga walang kabuluhang tunog at inaakay ka ng tamang timpla sa pag-unawa ng eksena.

akala ko kinalimutan nang tuluyan ni direk ang nawawalang bus.  ito kasing nawawalang bus (at mga pasahero nito) ang nagpa-gulong (pun alert) ng kwento.  aba’y biglang lumitaw, i mean, in-unveil ang mystery sa kahuli-hulihang eksena.  ang tinde!  i walked right into it, with all my guards down — akala ko tapos na at ira-wrap-up na lang.  nagpatay-malisya lang pala si direk na tila nakalimutan na nya ang mga nawawalang pasahero ng bus.

ang matahimik na mundo ng mag-amang si diego at (ulila sa inang) si maya, ay mapapagitna sa pag-lutas ng mysteryo ng nawawalang mga pasahero ng bus.  ang hudyat ng pag-pihit ng storya patungo sa mas makitid na daan ay ang iyak ng haribon o ang pambansang hayop, ang agila.  teka, agila nga ba o kalabaw ang pambansang hayop?  ay, bahala na!

ang hudyat ng pag-iyak ng agila ang simula ng pagkaka-sangkot ni maya at ni diego sa pag-gulong ng storya.  sa eksenang ito unang ipinutok ni maya ang ‘birdshot’.  at ang hudyat ng pag-iyak ng agila ang pagtatapos kung saan matutuklasan ni maya (na di sinasadya) ang kasagutan sa mysteryo ng nawawalang mga pasahero ng bus.  sa eksena bago nito ang ikalawa, at ang huling ipinutok ni maya ang ‘birdshot’.

a bit of irony.  kung alam lang ni domingo, ang nakababatang pulis na parang asong gutom ang kapit sa kaso ng nawawalang mga pasahero ng bus, kung alam lang ni domingo na (ayon kay direk) ang kaso ng nawawalang agila ang daan para malutas ang mysteryo ng nawawalang mga pasahero ng bus, ay kinasabikan sana nya itong tanggapin.  subalit, sa kabila ng ilang beses na syang nakagalitan (pati ng kalbong hepe) sa patuloy nyang pag-tutok sa kaso ng nawawalang mga pasahero ng bus, pinagpatuloy pa rin nya ito.  at kung kailan na sya tumigil dito, doon na kusang gumulong ang kwento tungo sa paglutas ng mysteryo, na di sya angkas.

eh, pina-iral din naman dito sa pelikula ang katutubong paniniwala natin sa mga espiritu.  di naman lohika at masusing pag-iimbestiga ang nakatuklas ng kinaroroonan ng mga nawawalang pasahero ng bus.  ang nag-udyok din nito ay ang pananalig ni maya sa pagtuturo ng lola nya, na may mga kaluluwang di pa natatahimik (na makikita nya ilang beses,) at binuksan ni maya ang isipan niya dito.  kaya’t nang marinig nya ang iyak ng agila, tila naudyok ang diwa nya na tumugon dito, at sinundan nya kung saan sya dinala nito — kung saan natagpuan nya ang mga nawawalang pasahero ng bus ng hacienda del carmen (HDC).

itong pagtatapos ng pelikula sa pagkakatuklas ng kinaroroonan ng mga nawawalang pasahero ng bus (nagpagulong ng kwento) ay nag-uudyok ng mas maraming tanong kaysa sa sinasagutan nya.  subalit hindi ito kataka-taka, sapagkat marami nang hinulog na butil ng tinapay sa kape si direk para ihanda ang pag-iisip natin sa open-ended na pagwawakas ng storya.  maraming open-ended na pag-uusap at kaganapan sa pelikula.

ang dahilan kung bakit hindi dapat lumagpas sa ‘harang’ si maya, na nang tanungin nya si diego, di sya sinagot.  ang kamay ng illegal logger na tinangkang putulin ni ‘heneral luna’ mendoza, ang mas senior na pulis — naputol kaya?  di pinakita at di rin sinabi kung nakuha ba nila ang impormasyon sa kanya.  (oo, tinaga ni ‘heneral luna’ ung braso ng illegal logger, at oo, nakuha nila ang impormasyon.)  nang tanungin ni maya kung saan pupunta si diego (nung papunta na sya sa presinto) di sya sinagot (at naiwan si maya mag-isa sa bahay… at mag-isa sa buhay simula nito).  kaya’t nang tapusin ni direk ang pelikula, na may isang sagot, at napakaraming tanong na di na masasagutan ng pelikula — aba’y ayon nga sa high school classmate ko “overtime ang thinking juices” natin dyan!

hat tip kay direk mikhail red! ku aquino (utol ng high school classmate ko!) ‘heneral luna’ mendoza, si domingo, si bala, at si maya!  (atbp. si kalbong hepe, at si lola.)

mabuhay ang indie films!

‘savory’ chicken sunday

jane and i love eating at ‘savory’ (that’s sah-voo-ree not sei-vo-ree, ha, well at least that’s how jane and i say it) in SM baliwag.  not in the other branches that we’ve eaten at — only this one in SM baliwag.  we’ve eaten at this ‘savory’ branch about a dozen times now in the past couple of years, and we’ve never been disappointed with both the delicious food and the friendly service, unlike in other branches.  and today, we’re having lunch here.

our tastes are very simple, and we don’t order lavish meals when we dine out.  it’s really just a simple pairing of a chicken combo dish (jane’s order) and a plate of miki bihon binondo-style (my order).  and yet, we even share this.

for the combo dishes, a quarter chicken comes with either sweet and sour pork, salt and pepper pork, or salt and pepper squid (which jane often orders,) with turon, and iced tea/four seasons.  at P255- it is very reasonably priced.

20862269_10210195262826602_2132607639_o

the miki bihon binondo-style here is fantastic!  it has (for its toppings) bits of pork, shrimp, chicken liver, quikiam, and lots of veggies.  also at P255- it is very reasonably priced.

20841521_10210195328708249_1734317133_o

but today is different.  it’s not just jane and i who’s having lunch at ‘savory’.  jikki, our second daughter, is with us.  she came with us to church (at sovereign grace baptist church in baliwag) this morning.  it’s good we can again come to church together.  we have missed this for a long time.  hopefully, in the coming weeks, our youngest daughter, meg, can also come with us and bring her 1-1/2 yr old son, skyler, to church (he can join other kids in sunday school) with us.

20841675_10210195273466868_30720181_o

i would have loved to eat my pancit noodles using a pair of chopsticks, but they don’t have chopsticks at ‘savory’.  but, i still had my fill of their delicious miki bihon binondo-style pancit. 

i am master mian tiao!

20861097_10210195345628672_1124947751_o

 

 

 

 

 

teodorico’s buffet restaurant

nagkaroon nanaman ako ng pagkakataong kumain sa isang eat-all-you-can buffet sa amin, sa plaridel, bulacan, nitong linggo ng gabi, aug.6.  ang lugar: teodorico’s buffet restaurant and events place (na kilala sa pinaikling panglan nya… teodorico’s.)

mura at masarap!  sa halagang P189 na hapunan, sulit na sulit ang pera mo.  kaya nga nasa blog ko eh.  may bias ako sa kung ano ang sulit sa pera ko at masarap.  di naman ako pihikan, anupa’t basta’t may crispy pata, lechong kawali, bagnet, o inihaw na liempo unilimited o unli, pasok ang eat-all-you-can buffet sa kategorya ng “mura at masarap.”

sabi ng anak ko, 6 – 9 pm daw ang oras ng buffet.  kinabahan ako dahil pagdating ng grupo namin sa teodorico’s ng mga 7:30 pm, wala na halos laman ang bandehado ng crispy pata at inihaw na liempo.

“ay wala nang crispy pata!” napabulong ako kay jane (misis ko).
“maglalabas po ako ng bago,” sabi ng isang babaeng serbidor na tila narinig ang sinabi ko, “tatawagin ko po kayo.”

pati serbisyo dito personal… panalo!  dahil kaya kakilala ko ang may-ari… si awel raymundo?  (di ko tiyak kung tama ang “awel”.)  binati ko kasi sya ng saludo pagdating namin.  magkaklase ang mga anak namin nung grade school sa SGS, kaya kami nagkakilala.  at suki ako sa dating mini grocery niya, ang mac-j, sa village namin.

20677052_10154953751019506_1337935335_o

si awel raymundo, may-ari ng teodorico’s

dali-dali akong tumayo sa upuan ko nang idaan ng babaeng serbidor ang crispy pata sa gilid ko (ang lamesa kasi namin nasa may labasan ng kusina.)

“sir, eto na po yung crispy pata.”

kung di ko lang marahil ikamatay, kukuha ako ng isang pinggan ng crispy pata eh!  pero sa edad kong ito, tikim lang, ayos na!  kumuha na rin ako ng inihaw na liempotikim din!

20641525_10154953750999506_278244188_o

katiting na tikim ng crispy pata at inihaw na liempo

eat-all-you-can sa halagang P189!  marami pang ibang putahe na nakahain maliban sa crispy pata at inihaw na liempo.  may vegetable salad (lettuce, pipino, at kamatis), crispy kare-kare (di ko masyadong natikman dahil sa crispy pata), kalderetang baka, ulo ng pink salmon, halaan, laksa, pancit, siopao, siomai, at gyoza, atbp.  may dessert din.  subalit ang isang specialty daw ng teodorico’s ay ang crispy fried chicken!

pag daan ng babaeng serbidor mula sa kusina, na may dalang isang bandehadong bagong lutong crispy chicken, tumigil sya sandali sa lamesa namin at pinaglagay kami ni jane ng tig-isang thigh part sa plato namin.  mmm, crispy na, juicy pa!  at… special delivery pa! 

“sir, iced tea po, libre po yan,” ika ng babaeng serbidor, habang kumakain kami ni jane.

ngayon wala na kong duda na kaya kami binigyan ng isang pistel ng iced tea na libre ay dahil kakilala nga namin ang may-ari, si awel.

20684662_10154953750949506_2014445477_o

si jane, butihing misis ko

nagpaalam kami at nakipag-daupang-palad kay awel bago kami lumabas ng teodorico’s, patunay na magkakilala kaming totoo.  binigyan ko sya ng thumbs up ng dalawang beses, patunay na nasiyahan ako sa pagkain at serbisyo ng restaurant nila.