birdshot – the movie

hindi ako mahilig manood ng pelikulang pilipino — napakadalang, kung makapanood man, na manood (lalo na) sa loob ng sinehan.  at lalong hindi rin naman ako isang kritiko o manunulat ng movie review.  subali’t itong ‘birdshot’ ay naiiba, sapagkat kakaibang dahilan ang nag-udyok sa kin na panoorin ito.

birdshot jacket

gumanap kasi dito ang nakatatandang kapatid ng isa kong high school classmate, si jerry aquino.  kapatid nya si ku aquino na gumanap bilang si diego, tatay ng dalagitang si maya, kung kaninong katauhan umikot ang plot (o paggulong) ng storya.  mahusay ang pagganap ni ku aquino at kapani-paniwala ang character ni diego na ginampanan nya sa pelikula.

eh, akalain ko bang napakahaba ng pila sa bilihan ng ticket — palibhasa last day na ng Pista ng Pelikulang Pilipino (PPP)!

21037884_10154997277164506_889855581_o

pumila ako ng 6.45pm, nakabili ako ng ticket 7.15pm na — eh 7.15pm ang palabas.

21035313_10154997283889506_423312900_o

dali-dali kaming pumasok ni jane (misis ko) sa sinehan.  ayown, 7.30pm na, trailer pa rin ang pinapakita!

simula pa lang, tila inuudyok na ng pelikula na mag-isip ka.  pero ang totoo nyan, bago pa kami manood, sinabi na ng isa pang high school classmate namin tungkol sa pelikula na, “viewers’ thinking juices primed overtime.”  kaya napangunahan na kami na kailangan ng isip-isip.

di nako magco-comment sa cinematography… mahusay!  pakiramdam mo hinatid ka nito sa panahon — 70’s? — kung kailan nangyari ang sina-pelikula; at sa bawat eksena rin.  pati musical score… sakto lang.  di inabuso ang tainga mo ng mga walang kabuluhang tunog at inaakay ka ng tamang timpla sa pag-unawa ng eksena.

akala ko kinalimutan nang tuluyan ni direk ang nawawalang bus.  ito kasing nawawalang bus (at mga pasahero nito) ang nagpa-gulong (pun alert) ng kwento.  aba’y biglang lumitaw, i mean, in-unveil ang mystery sa kahuli-hulihang eksena.  ang tinde!  i walked right into it, with all my guards down — akala ko tapos na at ira-wrap-up na lang.  nagpatay-malisya lang pala si direk na tila nakalimutan na nya ang mga nawawalang pasahero ng bus.

ang matahimik na mundo ng mag-amang si diego at (ulila sa inang) si maya, ay mapapagitna sa pag-lutas ng mysteryo ng nawawalang mga pasahero ng bus.  ang hudyat ng pag-pihit ng storya patungo sa mas makitid na daan ay ang iyak ng haribon o ang pambansang hayop, ang agila.  teka, agila nga ba o kalabaw ang pambansang hayop?  ay, bahala na!

ang hudyat ng pag-iyak ng agila ang simula ng pagkaka-sangkot ni maya at ni diego sa pag-gulong ng storya.  sa eksenang ito unang ipinutok ni maya ang ‘birdshot’.  at ang hudyat ng pag-iyak ng agila ang pagtatapos kung saan matutuklasan ni maya (na di sinasadya) ang kasagutan sa mysteryo ng nawawalang mga pasahero ng bus.  sa eksena bago nito ang ikalawa, at ang huling ipinutok ni maya ang ‘birdshot’.

a bit of irony.  kung alam lang ni domingo, ang nakababatang pulis na parang asong gutom ang kapit sa kaso ng nawawalang mga pasahero ng bus, kung alam lang ni domingo na (ayon kay direk) ang kaso ng nawawalang agila ang daan para malutas ang mysteryo ng nawawalang mga pasahero ng bus, ay kinasabikan sana nya itong tanggapin.  subalit, sa kabila ng ilang beses na syang nakagalitan (pati ng kalbong hepe) sa patuloy nyang pag-tutok sa kaso ng nawawalang mga pasahero ng bus, pinagpatuloy pa rin nya ito.  at kung kailan na sya tumigil dito, doon na kusang gumulong ang kwento tungo sa paglutas ng mysteryo, na di sya angkas.

eh, pina-iral din naman dito sa pelikula ang katutubong paniniwala natin sa mga espiritu.  di naman lohika at masusing pag-iimbestiga ang nakatuklas ng kinaroroonan ng mga nawawalang pasahero ng bus.  ang nag-udyok din nito ay ang pananalig ni maya sa pagtuturo ng lola nya, na may mga kaluluwang di pa natatahimik (na makikita nya ilang beses,) at binuksan ni maya ang isipan niya dito.  kaya’t nang marinig nya ang iyak ng agila, tila naudyok ang diwa nya na tumugon dito, at sinundan nya kung saan sya dinala nito — kung saan natagpuan nya ang mga nawawalang pasahero ng bus ng hacienda del carmen (HDC).

itong pagtatapos ng pelikula sa pagkakatuklas ng kinaroroonan ng mga nawawalang pasahero ng bus (nagpagulong ng kwento) ay nag-uudyok ng mas maraming tanong kaysa sa sinasagutan nya.  subalit hindi ito kataka-taka, sapagkat marami nang hinulog na butil ng tinapay sa kape si direk para ihanda ang pag-iisip natin sa open-ended na pagwawakas ng storya.  maraming open-ended na pag-uusap at kaganapan sa pelikula.

ang dahilan kung bakit hindi dapat lumagpas sa ‘harang’ si maya, na nang tanungin nya si diego, di sya sinagot.  ang kamay ng illegal logger na tinangkang putulin ni ‘heneral luna’ mendoza, ang mas senior na pulis — naputol kaya?  di pinakita at di rin sinabi kung nakuha ba nila ang impormasyon sa kanya.  (oo, tinaga ni ‘heneral luna’ ung braso ng illegal logger, at oo, nakuha nila ang impormasyon.)  nang tanungin ni maya kung saan pupunta si diego (nung papunta na sya sa presinto) di sya sinagot (at naiwan si maya mag-isa sa bahay… at mag-isa sa buhay simula nito).  kaya’t nang tapusin ni direk ang pelikula, na may isang sagot, at napakaraming tanong na di na masasagutan ng pelikula — aba’y ayon nga sa high school classmate ko “overtime ang thinking juices” natin dyan!

hat tip kay direk mikhail red! ku aquino (utol ng high school classmate ko!) ‘heneral luna’ mendoza, si domingo, si bala, at si maya!  (atbp. si kalbong hepe, at si lola.)

mabuhay ang indie films!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s