keto: LCHF diet (part 1)

i am now two weeks into the ketogenic diet (keto), the high-fat, medium-protein, low-carbohydrate (LCHF) diet. 

doing keto primarily for weight loss, but underneath that, to regain my physical fitness.  my BMI (body mass index) places me in the category of ‘obese’ — not simply ‘overweight’ but ‘OBESE’.  my height – 175 cms: my weight – 235 lbs.  an online BMI calculator does the math, if you are interested to know your BMI.

i’ve heard it before — i couldn’t believe it nor think it possible — to limit daily carbohydrate consumption to (an average of) 20 grams.  that would be equivalent to 1/2 cup of rice (or less) in a day — impossible!  but 2 weeks now into keto, i haven’t touched rice, except for a tablespoon or two one night. 

no bread, no potatoes, no noodles, no ice cream, no sweets, and no potato chips or corn chips.  none: total abstinence.  rice, for a filipino like me, is gospel truth — i am now one heretic!

on a macro perspective, your daily food intake must consist of 70% fat, 20% protein, and only 10% carbohydrates.  it isn’t easy to wrap your head around those numbers, especially when number crunching time comes and you try to compute the nutritional information (if available, otherwise consult your online keto references) pertaining to fats, proteins, net carbs… and total calories of all the food you eat in one meal or for the whole day.  not for the faint-hearted!

however, if you are a street rat like me, you’d settle for a wholesale approach to your macros.  consume mostly fats (good fats are best), a little protein, and very minimal carbs.  there’s no stopping me from eating my veggies, but i opt for green leafies and high-fibers with low net carbs (consult your online keto references).

two weeks into the keto diet, here are some general observations i’ve made: 

first few days, the bloating (i always felt bloated) in my belly subsided.  but it wasn’t just my own feeling, my daughter made the observation that my belly no longer appears distended.

i don’t feel hungry and crave for something to eat as i did before — any time of the day.  whenever i got hungry (before) i would pop two to three slices of bread in the oven toaster and smother them with butter, to satisfy the craving; or dig in a bag of corn chips late at night doing work on my computer terminal.  now, i just drink water, bulletproof coffee (black coffee w/1 tbsp butter), or bulletproof turmeric milk (in my case, it’s 1 cup diluted coconut cream w/1 tsp turmeric powder).

not eating carbs (observing the carb limit strictly) did not make me feel weak.  i have a good level of energy.  on my 2nd week, i resumed my afternoon jog.  going into my third week (presently) i started doing planks and core strengthening exercises.  i follow the 12-16 hour cleansing (nighttime fasting) and 8-12 hour building (daytime eating) cycle.  this means that if my last meal was 8 pm, the next meal will be from 8 am to 12 pm.

last observation, for now — my belt has adjusted one hole tighter and a shirt i couldn’t fit in before, i could fit in now (but my belly still bulges a bit).  but, on a similar practical note, for after the next two weeks, i need to fit into my size 36 pants comfortably (i now wear size 38 pants).

i made myself a promise to have my blood pressure checked, to get a blood test for cholesterol, triglycerides, etc… and (if necessary) another one for ketones.  i also need to undergo a (treadmill) stress test, and see my cardiologist.  didn’t have the guts to do it before i went into keto, but i owe it to myself and my family to have the tests done and see my doctor after 4 weeks or so.

i took a “before” picture when i started on keto and recorded my weight.  i will be taking an “after” picture on the 45th and 90th day.  this will be for proper documentation (part 2).

Advertisements

respeto: the paradox of liberty

abra

pahiwatig ng kaibigan kong tanyag na manunulat at mamamahayag na si howie severino na panoorin ko ang ‘respeto’, bunsod ng maikling diskusyon namin sa kasalukuyang nakababahalang mga isyu na bumabalot sa gubyerno.  pinanood ko, kahapon.  tulad ng nabanggit ko na sa isa pang blog, di ako karaniwang nanonood ng pelikulang pilipino, at lalo’t higit, hindi ako isang movie critic o movie reviewer.  nagsisimulang magsumikap batakin ang isip, unawain ang tema at ang pagkakalahad nito sa pelikula, kayat pasensya na kung mintis ang asinta…

 

nasa mga letra, verso, at rima ang tunay na kalayaan.  sa nakasulat.  sa isinulat.  sa sumulat.  ang kasaysayan ay umuulit-ulit lang.  ang pag-angkin ng kalayaan sa pamamagitan ng pagkuha o pagnakaw ay mauuwi lang sa muli at paulit-ulit na pagkabihag.

dito umiikot ang buhay ni hendrix, isang binatilyong ulila sa ama’t ina, at nakikitira sa kapatid nyang babae (si connie) na may kinakasamang adik at tulak ng shabu (si mando).

mahirap lang sila at nakatira sa isang bahagi ng maynila na masikip at magulo.  sa mithiing masumpungan ang kalayaan sa pamamagitan ng rap music, pumatol si hendrix sa pagiging runner ng shabu kapalit ng ilang daang pisong balato mula sa mapang-abusong kinakasama ng ate nya.  subalit dahil malikhain, si hendrix ay nangarap kumamit ng respeto para sa sarili nya sa pamamagitan ng pagsali sa ‘bersos’, isang rap battle.  subalit sa ilang ulit nyang sinubukang lumaban, napapahiya sya at di nakakamit ang minithing respeto.

nagtagpo ang landas ni hendrix at ni doc, isang nag-uuliyaning matandang mag-isa na sa buhay, at nagmamay-ari ng isang secondhand bookstore.  makata, mapagkawang-gawa.  may anak syang lalaking walang pakundangan sa matanda na pilit ibinebenta ang bookstore.  tinangkang nakawan ni hendrix at ng tropa nya ang bookstore, para mabayaran ang dinespalko (ninakaw) nyang benta ng shabu ni mando (na naipatalo nya sa unang ‘bersos’ na sinalihan nya), subalit nahuli sila.  hindi nagsampa ng kaso ang matandang si doc, at sa halip ay pinag-ayos ang tatlong magbabarakada, si hendrix, si payaso, at si betchai, ng mga nasirang estante at kalat sa bookstore.

nagnakaw muli ng pera si hendrix at nagnakaw ng letra sa mithiing makakamit ng respeto, anupa’t, kalayaan sa pagiging “wala”.  dalawang beses napahiya si hendrix sa ‘bersos’.  unang beses nang kalabanin nya ang dambuhalang si jambalaya rhyme.  palibhasa’y baguhan, sa sobrang takot, nasindak, naihi si hendrix sa salawal nya sa gitna ng tanghalan.  sa ikalawang pagkakataon, mas buo na ang loob nya: may mga verso syang bago… nakaw.  nakaw mula sa notebook ni doc na ninakaw nila sa bookstore.  may pang pusta rin sya, nakaw din mula sa aklat na taguan ni doc.  ang kalaban nya sa ikalawang pagkakataon, si breezy G.

sa pagkakataong ito, sinundan sya ni doc sa ‘bersos’ at habang nagrarap si hendrix ay inantala sya ni doc at siningitan ng sarili nyang verso (tula na bandang huli ay nirarap na rin nya.)  pinahiya sya ni doc sa kalaban nyang si breezy G at sa harap ng lahat ng tao, at galit na tinawag syang magnanakaw.  dito’y nag-iwan si doc ng mahalagang mensahe: upang makamit ang respeto kailangan maging totoo ka — unang-una — sa sarili mo.

dahil dito, binugbog ng tropa ni breezy G si hendrix.  subalit sa dakilang malasakit ni doc sa kanya, ay iniuwi nya sya sa bahay nya.  dito nabuo ang ugnayan ng luma at bago, ng tula at ng rap.  ang nawalang respeto ni doc para sa mga isinulat nya malaon na, ay pinanumbalik at muling bingyang buhay ni hendrix.  subalit ang pagkakatanto nito ay bunga ng mainit na sagutan at pagtatalo ni hendrix at ni doc.  iminulat ni hendrix ang mga mata ni doc sa nawala nyang respeto sa sarili nya, mga likha at sining.  ang pagdiwang ni hendrix ng kaarawan nya, ay pagdiriwang ng pagbabalik ng respeto ni doc sa sining kung saan sya tanyag at kinikilala: ang paradox ng kalayaan.

respeto sa sarili: ang pag-iwas sa pakikipagtunggali upang makadaig, ang daan sa pagkamit ng tunay na kalayaan — hindi ang mistulang pagwawagi sa hamon.  ito ang pinatunayan ni hendrix sa pagtanggi nya sa hamon ni breezy G, matapos syang muling hiyain at hamunin sa labas ng bar nung pauwi sila galing sa birthday blowout ni doc.  tila nagkaayos na si hendrix at breezy G (bago nito), subalit ito’y para lang magamit ni breezy G at ng tropa nya si candy (nakita ni hendrix), na napupusuan na ni hendrix.  sa pamamagitan nito’y nagkarooon si hendrix at si doc ng magsintulad na karanasan sa kahinaan – kapwa sila ‘walang nagawa’ sa karumal-dumal na sinapit ng minamahal nila – si doc sa higit na malalim na paraan, nang gahasain ng mga constabularyo sa harapan nya ang sarili nyang asawa at barilin ang panganay nyang anak, noong panahon ng martial law.

subalit may hangganan ang pag-iwas sa hamon at ang pagbibigay — pag umabot sa sukdulan ang pag yurak sa dangal ng isang tao.  ang tanging paraan sa paglaya sa namuong alab ng damdamin (pagdidilim ng paningin) ay ang pagkitil sa buhay ng may akda ng kalapastanganan.  yan ang ginawa ni doc sa constabularyo na lumapastangan sa asawa nya, nang makasalubong nyang lasing na lasing sa tulay isang gabi – nagdilim ang paningin nya at pinagpapalo nya ng bato sa ulo hanggang sa mamatay.  yan din ang naramdaman ni hendrix nang lapastanganin ng anak ni doc na pulis ang sarili nyang ama at hinataw nya ito ng baril sa mukha, sa harapan nila ni betchai.  ito’y matapos tokhangin ng pulis si mando, si connie, at si payaso, (nakita ng pulis na nakita siya ni hendrix at betchai) sa sariling bahay ni mando.

bihag ng kasakiman, kapangyarihan, at kalapastanganan ang pulis na anak ni doc.  ito ang naging panuntunan nya na pinag-uugatan ng karahasan sa kalooban nya.  ito rin ang panuntunang namamalas ng karaniwang mamamayan sa maraming mga opisyal ng gubyerno, mga mambabatas, kapulisan, umaabot hanggang sa pinakamataas na posisyon sa pamahalaan – ang pangulo – kapwa mga bihag ng kasakiman, kapangyarihan, at kalapastanganan.

respeto sa sarili, respeto sa magulang, respeto sa pag-aari at gawa ng iba, respeto sa samahan, at higit sa lahat respeto sa buhay ng tao.  pag nawala ang respeto at umiral ang tahasang paglapastangan sa buhay ng tao, hindi malaon na sa simbuyo ng pagkakataon, maaari itong mauwi sa pagkitil ng buhay — di man literal — ng may akda ng kalapastanganan.  ito ay pagkamit ng kalayaan…

respeto.

birdshot – the movie

hindi ako mahilig manood ng pelikulang pilipino — napakadalang, kung makapanood man, na manood (lalo na) sa loob ng sinehan.  at lalong hindi rin naman ako isang kritiko o manunulat ng movie review.  subali’t itong ‘birdshot’ ay naiiba, sapagkat kakaibang dahilan ang nag-udyok sa kin na panoorin ito.

birdshot jacket

gumanap kasi dito ang nakatatandang kapatid ng isa kong high school classmate, si jerry aquino.  kapatid nya si ku aquino na gumanap bilang si diego, tatay ng dalagitang si maya, kung kaninong katauhan umikot ang plot (o paggulong) ng storya.  mahusay ang pagganap ni ku aquino at kapani-paniwala ang character ni diego na ginampanan nya sa pelikula.

eh, akalain ko bang napakahaba ng pila sa bilihan ng ticket — palibhasa last day na ng Pista ng Pelikulang Pilipino (PPP)!

21037884_10154997277164506_889855581_o

pumila ako ng 6.45pm, nakabili ako ng ticket 7.15pm na — eh 7.15pm ang palabas.

21035313_10154997283889506_423312900_o

dali-dali kaming pumasok ni jane (misis ko) sa sinehan.  ayown, 7.30pm na, trailer pa rin ang pinapakita!

simula pa lang, tila inuudyok na ng pelikula na mag-isip ka.  pero ang totoo nyan, bago pa kami manood, sinabi na ng isa pang high school classmate namin tungkol sa pelikula na, “viewers’ thinking juices primed overtime.”  kaya napangunahan na kami na kailangan ng isip-isip.

di nako magco-comment sa cinematography… mahusay!  pakiramdam mo hinatid ka nito sa panahon — 70’s? — kung kailan nangyari ang sina-pelikula; at sa bawat eksena rin.  pati musical score… sakto lang.  di inabuso ang tainga mo ng mga walang kabuluhang tunog at inaakay ka ng tamang timpla sa pag-unawa ng eksena.

akala ko kinalimutan nang tuluyan ni direk ang nawawalang bus.  ito kasing nawawalang bus (at mga pasahero nito) ang nagpa-gulong (pun alert) ng kwento.  aba’y biglang lumitaw, i mean, in-unveil ang mystery sa kahuli-hulihang eksena.  ang tinde!  i walked right into it, with all my guards down — akala ko tapos na at ira-wrap-up na lang.  nagpatay-malisya lang pala si direk na tila nakalimutan na nya ang mga nawawalang pasahero ng bus.

ang matahimik na mundo ng mag-amang si diego at (ulila sa inang) si maya, ay mapapagitna sa pag-lutas ng mysteryo ng nawawalang mga pasahero ng bus.  ang hudyat ng pag-pihit ng storya patungo sa mas makitid na daan ay ang iyak ng haribon o ang pambansang hayop, ang agila.  teka, agila nga ba o kalabaw ang pambansang hayop?  ay, bahala na!

ang hudyat ng pag-iyak ng agila ang simula ng pagkaka-sangkot ni maya at ni diego sa pag-gulong ng storya.  sa eksenang ito unang ipinutok ni maya ang ‘birdshot’.  at ang hudyat ng pag-iyak ng agila ang pagtatapos kung saan matutuklasan ni maya (na di sinasadya) ang kasagutan sa mysteryo ng nawawalang mga pasahero ng bus.  sa eksena bago nito ang ikalawa, at ang huling ipinutok ni maya ang ‘birdshot’.

a bit of irony.  kung alam lang ni domingo, ang nakababatang pulis na parang asong gutom ang kapit sa kaso ng nawawalang mga pasahero ng bus, kung alam lang ni domingo na (ayon kay direk) ang kaso ng nawawalang agila ang daan para malutas ang mysteryo ng nawawalang mga pasahero ng bus, ay kinasabikan sana nya itong tanggapin.  subalit, sa kabila ng ilang beses na syang nakagalitan (pati ng kalbong hepe) sa patuloy nyang pag-tutok sa kaso ng nawawalang mga pasahero ng bus, pinagpatuloy pa rin nya ito.  at kung kailan na sya tumigil dito, doon na kusang gumulong ang kwento tungo sa paglutas ng mysteryo, na di sya angkas.

eh, pina-iral din naman dito sa pelikula ang katutubong paniniwala natin sa mga espiritu.  di naman lohika at masusing pag-iimbestiga ang nakatuklas ng kinaroroonan ng mga nawawalang pasahero ng bus.  ang nag-udyok din nito ay ang pananalig ni maya sa pagtuturo ng lola nya, na may mga kaluluwang di pa natatahimik (na makikita nya ilang beses,) at binuksan ni maya ang isipan niya dito.  kaya’t nang marinig nya ang iyak ng agila, tila naudyok ang diwa nya na tumugon dito, at sinundan nya kung saan sya dinala nito — kung saan natagpuan nya ang mga nawawalang pasahero ng bus ng hacienda del carmen (HDC).

itong pagtatapos ng pelikula sa pagkakatuklas ng kinaroroonan ng mga nawawalang pasahero ng bus (nagpagulong ng kwento) ay nag-uudyok ng mas maraming tanong kaysa sa sinasagutan nya.  subalit hindi ito kataka-taka, sapagkat marami nang hinulog na butil ng tinapay sa kape si direk para ihanda ang pag-iisip natin sa open-ended na pagwawakas ng storya.  maraming open-ended na pag-uusap at kaganapan sa pelikula.

ang dahilan kung bakit hindi dapat lumagpas sa ‘harang’ si maya, na nang tanungin nya si diego, di sya sinagot.  ang kamay ng illegal logger na tinangkang putulin ni ‘heneral luna’ mendoza, ang mas senior na pulis — naputol kaya?  di pinakita at di rin sinabi kung nakuha ba nila ang impormasyon sa kanya.  (oo, tinaga ni ‘heneral luna’ ung braso ng illegal logger, at oo, nakuha nila ang impormasyon.)  nang tanungin ni maya kung saan pupunta si diego (nung papunta na sya sa presinto) di sya sinagot (at naiwan si maya mag-isa sa bahay… at mag-isa sa buhay simula nito).  kaya’t nang tapusin ni direk ang pelikula, na may isang sagot, at napakaraming tanong na di na masasagutan ng pelikula — aba’y ayon nga sa high school classmate ko “overtime ang thinking juices” natin dyan!

hat tip kay direk mikhail red! ku aquino (utol ng high school classmate ko!) ‘heneral luna’ mendoza, si domingo, si bala, at si maya!  (atbp. si kalbong hepe, at si lola.)

mabuhay ang indie films!

‘savory’ chicken sunday

jane and i love eating at ‘savory’ (that’s sah-voo-ree not sei-vo-ree, ha, well at least that’s how jane and i say it) in SM baliwag.  not in the other branches that we’ve eaten at — only this one in SM baliwag.  we’ve eaten at this ‘savory’ branch about a dozen times now in the past couple of years, and we’ve never been disappointed with both the delicious food and the friendly service, unlike in other branches.  and today, we’re having lunch here.

our tastes are very simple, and we don’t order lavish meals when we dine out.  it’s really just a simple pairing of a chicken combo dish (jane’s order) and a plate of miki bihon binondo-style (my order).  and yet, we even share this.

for the combo dishes, a quarter chicken comes with either sweet and sour pork, salt and pepper pork, or salt and pepper squid (which jane often orders,) with turon, and iced tea/four seasons.  at P255- it is very reasonably priced.

20862269_10210195262826602_2132607639_o

the miki bihon binondo-style here is fantastic!  it has (for its toppings) bits of pork, shrimp, chicken liver, quikiam, and lots of veggies.  also at P255- it is very reasonably priced.

20841521_10210195328708249_1734317133_o

but today is different.  it’s not just jane and i who’s having lunch at ‘savory’.  jikki, our second daughter, is with us.  she came with us to church (at sovereign grace baptist church in baliwag) this morning.  it’s good we can again come to church together.  we have missed this for a long time.  hopefully, in the coming weeks, our youngest daughter, meg, can also come with us and bring her 1-1/2 yr old son, skyler, to church (he can join other kids in sunday school) with us.

20841675_10210195273466868_30720181_o

i would have loved to eat my pancit noodles using a pair of chopsticks, but they don’t have chopsticks at ‘savory’.  but, i still had my fill of their delicious miki bihon binondo-style pancit. 

i am master mian tiao!

20861097_10210195345628672_1124947751_o

 

 

 

 

 

teodorico’s buffet restaurant

nagkaroon nanaman ako ng pagkakataong kumain sa isang eat-all-you-can buffet sa amin, sa plaridel, bulacan, nitong linggo ng gabi, aug.6.  ang lugar: teodorico’s buffet restaurant and events place (na kilala sa pinaikling panglan nya… teodorico’s.)

mura at masarap!  sa halagang P189 na hapunan, sulit na sulit ang pera mo.  kaya nga nasa blog ko eh.  may bias ako sa kung ano ang sulit sa pera ko at masarap.  di naman ako pihikan, anupa’t basta’t may crispy pata, lechong kawali, bagnet, o inihaw na liempo unilimited o unli, pasok ang eat-all-you-can buffet sa kategorya ng “mura at masarap.”

sabi ng anak ko, 6 – 9 pm daw ang oras ng buffet.  kinabahan ako dahil pagdating ng grupo namin sa teodorico’s ng mga 7:30 pm, wala na halos laman ang bandehado ng crispy pata at inihaw na liempo.

“ay wala nang crispy pata!” napabulong ako kay jane (misis ko).
“maglalabas po ako ng bago,” sabi ng isang babaeng serbidor na tila narinig ang sinabi ko, “tatawagin ko po kayo.”

pati serbisyo dito personal… panalo!  dahil kaya kakilala ko ang may-ari… si awel raymundo?  (di ko tiyak kung tama ang “awel”.)  binati ko kasi sya ng saludo pagdating namin.  magkaklase ang mga anak namin nung grade school sa SGS, kaya kami nagkakilala.  at suki ako sa dating mini grocery niya, ang mac-j, sa village namin.

20677052_10154953751019506_1337935335_o

si awel raymundo, may-ari ng teodorico’s

dali-dali akong tumayo sa upuan ko nang idaan ng babaeng serbidor ang crispy pata sa gilid ko (ang lamesa kasi namin nasa may labasan ng kusina.)

“sir, eto na po yung crispy pata.”

kung di ko lang marahil ikamatay, kukuha ako ng isang pinggan ng crispy pata eh!  pero sa edad kong ito, tikim lang, ayos na!  kumuha na rin ako ng inihaw na liempotikim din!

20641525_10154953750999506_278244188_o

katiting na tikim ng crispy pata at inihaw na liempo

eat-all-you-can sa halagang P189!  marami pang ibang putahe na nakahain maliban sa crispy pata at inihaw na liempo.  may vegetable salad (lettuce, pipino, at kamatis), crispy kare-kare (di ko masyadong natikman dahil sa crispy pata), kalderetang baka, ulo ng pink salmon, halaan, laksa, pancit, siopao, siomai, at gyoza, atbp.  may dessert din.  subalit ang isang specialty daw ng teodorico’s ay ang crispy fried chicken!

pag daan ng babaeng serbidor mula sa kusina, na may dalang isang bandehadong bagong lutong crispy chicken, tumigil sya sandali sa lamesa namin at pinaglagay kami ni jane ng tig-isang thigh part sa plato namin.  mmm, crispy na, juicy pa!  at… special delivery pa! 

“sir, iced tea po, libre po yan,” ika ng babaeng serbidor, habang kumakain kami ni jane.

ngayon wala na kong duda na kaya kami binigyan ng isang pistel ng iced tea na libre ay dahil kakilala nga namin ang may-ari, si awel.

20684662_10154953750949506_2014445477_o

si jane, butihing misis ko

nagpaalam kami at nakipag-daupang-palad kay awel bago kami lumabas ng teodorico’s, patunay na magkakilala kaming totoo.  binigyan ko sya ng thumbs up ng dalawang beses, patunay na nasiyahan ako sa pagkain at serbisyo ng restaurant nila.

 

the power of internal conflict

internal conflict is one of the most difficult conflicts to resolve.  the conflict involves no one else but yourself.  it is a conflict of principles you both uphold in your mind and believe in.

when these two principles are headed on a collision course, you are torn inside to make a hard choice.  what you choose either gives you pleasure or shame.  depending on how consequential (historically) you are and the choice you make is, it has the power to make you either famous or infamous.  but for ordinary people, it may just be a matter of receiving approval or being dismayed.

the greatest historical figure — jesus christ — had his moment of internal conflict.  it is recorded in the gospels.  it happened in the garden of gethsemane as jesus contemplated his death.  “Father, all things are possible to you, take this cup from me, yet not what i will, but what you will,” mark 14.36.  jesus had both the right to live and a choice to die. this was the internal conflict he wrestled with.  he chose to die, not because death was a pleasant choice, but because it was his father’s will.  it was his ultimate pleasure to do his father’s will, though it meant giving up his own life.

hours after the above event, a moment of internal conflict — a crucial decision will bring infamy to another man.  pontius pilate’s mind was screwed by his internal conflict — to free jesus who was innocent thus satisfying his noble sense of roman justice, or crucify him to appease the clamor of the jewish mob, satisfying his ignoble political desires.  he chose the latter.  pilate ordered jesus to be crucified.  “wanting to satisfy the crowd… he had jesus flogged, and handed him over to be crucified,” mark 15.15.  pontius pilate goes down in history as the all-infamous magistrate.

with great power comes great responsibility.

the psalms of the old testament are full of expressions of the internal conflict that the godly man experiences.  a couple of psalms that immediately come to mind are psalm 73 and 42.  there are many other psalms.

in psalm 73 the writer expresses his internal conflict in this manner: why do the wicked (who forget God) prosper and are enriched while those (himself) who fear and serve God suffer and are chastised all day long — is God indeed good to those who fear him?  i envied the arrogant, when i saw the prosperity of the wicked… in vain i have kept my heart pure and have washed my hands in innocence. all day long i have been afflicted, and every morning brings new punishments,” psalm 73.3, 13, 14.

the internal conflict of the writer in psalm 42 bears some relation to that of psalm 73.  both of them ask why things do not appear to be happening according to what they believe about God or who they believe God to be — a good and faithful God the those who fear and trust him, and an avenger to those who forget him.  but in psalm 42 the psalmist’s complaint does not stem from the apparent prosperity enjoyed by the wicked, but on God’s apparent inaction to save him, thereby giving his enemies fuel to mock him and his religion (faith in God).  “i say to God my rock, “why have you forgotten me? why must I go about mourning, oppressed by the enemy?” my bones suffer mortal agony as my foes taunt me, saying to me all day long, “where is your God?”” psalm 42.9, 10.

one other passage (not in the psalms) is in habakkuk, where the prophet says, “thou art of purer eyes than to behold evil and canst not look on iniquity; wherefore lookest thou upon them that deal treacherously?” habakkuk 1.13.  habakkuk’s mind was wrecked by a different kind of internal conflict.  his internal conflict was provoked by seeing events not directly happening to him, but to nations at large.  nonetheless, it was equally difficult to resolve.

in all three instances, the internal conflict is resolved by faith — steadfast, unwavering faith.  faith that believes what God revealed about himself — he is holy, just, faithful, and kind — in spite of appearances toward the contrary.

“i have set the LORD always before me, because he is at my right hand, i shall never be moved,” psalm 16.8.

college days comfort food

19619271_10154832045284506_351863262_o

back in my college days, whenever i was home and got hungry in the middle of the night, i would look for leftovers in the fridge and mix everything i find all up in fried rice.  i would also fry a couple of eggs sunny-side-up and open a can of hunt’s pork and beans.  i would arrange it all in a plate for a sumptuous midnight snack.  my mother gets awestruck whenever she sees me doing this.

it might sound unusual but hunt’s pork and beans and fried eggs are comfort food to me.

i remember how my mother would prepare my sunny-side-up eggs with rice.  she’d cut up the eggs in the rice (like a bibimbap, but way, way before it became popular here) then mix it all up with sugar.  yes, sugar.  it becomes a sweet, salty, and creamy meal i enjoyed.  i grew up loving it until i forgot everything about it when i became a teenager.  then fairly recently, about 5 years ago, it all came rushing back.  i tried it again (after more than 40 years) with 3 eggs and a cup of rice, plus 2 tablespoons sugar.  wow!  that was good!  been doing it since.

i miss the old version of hunt’s pork and beans.  the joke going around why it’s called PORK (singular) and beans is because there is literally only one piece of pork fat you’ll find swimming somewhere above the mass of beans and sauce after you pour it on a bowl.  but taking in that melt-in-your-mouth piece of fat is the most satisfying thing about eating hunt’s pork and beans.  the new version is disgusting.  the company replaced the single piece of pork fat with multiple pieces of what-they-made-to-appear-as-meat-but-in-fact-looks-like-mouse-droppings-or-pigeon-pellets in an effort to have ‘more meat’ in the can.  epic fail!  so, hunt’s pork and beans has become less enjoyable as a result, but still nonetheless, my “go to” comfort food.

i cook for my family.  recently i went crazy over steak, always dreaming about cooking steak.  i used to be crazy over pork belly, crispy pata, and pata tim.  and pizza!  but once in a blue moon, i feel too lazy to cook.  today is one such day.

time for some college days comfort food.