seven sundays: the movie

t1014sevensundays1

nanood kami ni jane ng ‘seven sundays’ kagabi.  pinagbigyan ko ang pagyaya nya sa ‘kin.  may pag-aalangan syang yayain ako dahil drama (nakaka-iyak daw) ang pelikula at alam nyang, generally, tinatawanan ko lang at tinutuya ang mga dramang pilipino.

nadadalas ang panonood ko ng pelikulang pilipino.  minamabuti ko na lang na gawan ng sarili kong review ang mga napapanood, para masulit ang effort.

noong araw, nasusukat ang kadramahan ng isang pelikula sa dami ng panyong kaya nitong basain — isa, dalawa, o tatlong panyo; apat na panyo kung lubhang nakakaiyak.  siguro, sa pagkakataong ito, hihiramin ko ang sukatang ito, subalit hindi sa dami ng panyong kayang basain ng pelikula, kundi sa kung ilang beses naantig ang puso ko, naluha, at humugot ng panyo (di-literal), sa takbo ng pelikula.  eh itong  ‘seven sundays’ — apat na panyo, may apat na eksenang na-antig ang damdamin ko at napaluha.  kailangang pairalin ang babaw ng luha, kung hindi ay… sayang ang binayad sa panonood!

ang seven sundays ay tungkol sa pamilya, sa pagmamahalan at pagbibigayan sa pamilya — ng mag-asawa, ng magulang sa anak, ng mga anak sa magulang, at ng magkakapatid sa isa’t isa.  ang seven sundays ay tungkol sa kahalagahan ng pagsasabi ng totoo — pagiging totoo sa sarili, at pagiging totoo sa pamilya.  ang seven sundays ay tungkol sa tamang panahon ng pagsasabi ng totoo — hindi sa galit o poot, kundi sa pagmamahal — as sa tamang diwa (maturity) sa pagtanggap ng katotohanan.  higit sa lahat, ang seven sundays ay tungkol sa pagso-sorry, pagpapatawad, at pagbabalikang-loob.

datapwat hindi maaaring palagpasin na sa kalagitnaan ng mga basal na kaisipang ito, napakahalaga ng katayuan ng tinuturing nating “ilaw ng tahanan”, at sa mga bagay na ukol sa pagmamahal, pag-aaruga, at pagkalinga, siya ring “haligi ng tahanan” — ang ina o nanay.  at sa maraming pagkakataon (tulad sa seven sundays) ang pagkawala ni nanay ay nauuwi sa kalaunang pagguho ng haligi ng pagmamahalan, pag-aaruga, at pagkalinga na siyang nagbubuklod sa puso’t kalooban ng mga miyembro ng pamilya — nauuwi sa pagkawatak-watak at pagkakaniya-kaniya.

walang bagay na maaaring pumalit sa tunay na pagmamahalan upang pagbuklurin o gawing isa ang kalooban ng mga miyembro ng pamilya.

ang pagkakasakit na malubha (cancer) ng biyudong ama ng apat na magkakapatid na ngayon ay nasa wastong gulang na at may kani-kaniyang trabaho at pamilya na, ay maaring magbigay ng pansamantalang dahilan upang sila’y magkasama-samang muli, tuwing sunday.  subalit hindi ito pangmatagalan.

ang pagkukunwari’t pagpapanggap ng magkakapatid na sila’y magkakasundo at nagbibigayan, upang hindi na bigyan ng karagdagang pasanin ang ama nilang may malubhang sakit, ay gayun din, pansamantala at hindi pangmatagalan.  datapwat, maaari itong maging tulay upang maibalik ang inosenteng pagmamahalan nila nung mga bata pa — at tila ito ang mithiin, na manumbalik ang nakaraan, nang ang lahat ay simple at inosente, at dama ang tunay at dalisay na pagmamahalan sa katotohanan.

7sundays-banner

maraming lumalabas na katotohanan kung tayo’y galit — mga hugot.  ngunit ito’y mapanira ng samahan ng pamilya.  ang katotohanan ay gumagamot at naghihilom lamang ng sugat kung ito’y tinimplahan ng pagmamahal at pag-unawa.  kung hindi ay ito’y wumawasak at nagpapalala ng alitan.

mahirap magsabi ng totoo.  may takot.  ito ang naramdaman ni tatay, halimbawa, nang malaman nyang wala pala syang malubhang sakit — kung sasabihin pa ba nya ito sa mga anak nya, na masayang muling nagkasama-sama bunsod ng sakit nyang ito.  kailangan nito ng tunay na tapang.  subalit dito nalululan ang pagtatagumpay ng samahan ng pamilya — na ang bawat miyembro, magulang at anak, ay totoo sa isa’t isa at nagmamahalan, nagbibigyayan, nagso-sorry at nagpapatawaran.

ang mahalagang aral na maiuuwi mo mula sa seven sundays ay ito: mahalin mo ang pamilya mo — sa lahat ng oras.

mga anak, mahalin nyo ang tatay at nanay nyo, hindi lang habang mga bata pa kayo, ngunit lalo’t higit na huwag kumalimot pag may sariling buhay na kayo at pamilya.  mga tatay at nanay, mahalin, arugain, at kalingain nyo ang mga anak nyo; samantalang mga bata pa sila, at hanggang sa makarating sila sa tamang edad.  mga magkakapatid, magmahalan kayo, mag-sorry at magpatawaran — always be there for each other.  at sa huli, walang makabubuwag sa tibay nyo bilang pamilya.  sinuman ang magtangkang maniil kahit sa isa sa inyo, ang pamilya ay matatag na pader na maaari mong sandalan.

20171015-sevensundays-carousel

50 something

as my day ends — “my day” because it’s my birthday — i take stock of my life, an aspect of it…

i am half-broke.  broke a lot of times and unable to do things that require money to do or accomplish.  can’t afford to buy a lot of things.  can’t travel far.  can’t enjoy many pleasures.  but don’t pity me: i don’t believe that life consists in the abundance of materials things.

i am not poor by any means.  yeah, poor compared to my rich friends who have a lot of money (millions and millions) and property.  but not poor, compared to the homeless street urchin or the couples with little kids who live in pushcarts, residing anywhere they find safe shelter at, and feed off whatever convenient edible items they find rummaging in garbage dumps or on whatever kindness they receive from strangers.

i have not been too attracted to wealth.  i never chased after wealth, and wealth never chased after me.  i have a carefree attitude towards money.  why?  i am not sure.  it may be genetic (born this way,) accidental (ended up this way,) environmental (grew up this way,) or religious (faith led me this way.)

i was born this way.  no one can challenge that.  i was born with the carefree gene.  too carefree to care about anything (be it failure or success) at all — and money.  it’s an empty void as dense as a black hole.  doesn’t make life easy at all!

i may have become a carefree person as a result of a head injury i sustained when i was a year old.  i remember everything around me visually spinning when i hit my forehead on the sharp corner of the glass-covered center table in our living room.  something blacked out inside my frontal lobe.  i was rushed, bleeding, to the ER — received so many stitches above my cracked right eyebrow.  there is a hitman — a cold assassin — inside of me.

but growing up may have also taught me that happiness is not only achieved by having a lot of money, and whatever a lot of money can buy.  yes, i learned that it could give you that happiness.  but i also learned that it is not only money and the things money can buy that can give you happiness.

i learned that friends, the company of friends — the ones who aren’t bought with money, that is — are a genuine source of happiness for me.  much more happiness than the things money can buy can give.  in this regard i consider my friends much more valuable than money — losing friends is a greater loss to me than losing money.  how much money can you price-tag a friend?  and, of course, family — their love, and the happiness they give — that can never be replaced!

my faith in God has also taught me to trust in him despite appearances of hard times.  it’s a divine catch-22: God tells me, “since you are content with little wealth, why should i give you more?  i’d give you more faith instead, and just enough money.”  and, in the divine economy in heaven, i learned that faith is more valuable than earthly wealth.

as far as health is concerned, it always declines, never improves.  when you hear your doctor say, “your health is improving!” or “you look better!” either you’re recovering from a stroke or a triple bypass operation, or he’s just commenting on the visible rejuvenating effects of stem-cell therapy or viagra on your general outlook in life.  50 somethings’ health is never improving, always declining.

i am 50 something.